"Ja mevrouw, dat zijn er twee."
Daar zat ik dan bij de gynaecoloog voor de 2de keer in mijn leven.
Het eerste gevoel dat dit verrassende nieuws bij me opriep was niet de schok van hoe ik dit gemanaged moest zien te krijgen, maar een schuldgevoel naar mijn kleuter toe.
Ze was het zo gewoon om al onze liefde en onverdeelde aandacht te krijgen, en nu zou ze die moeten gaan delen met niet één maar zelfs twee baby's! Van mom guilt gesproken...
Heel mijn zwangerschap lang bleef dit schuldgevoel bij me sluimeren terwijl de kleuter heel trots aan haar kleuterjuf (en iedereen die het wilde horen) vertelde dat haar mama maar liefst twee baby’tjes in haar buik had. Met de bijhorende twee uitgestoken vingertjes.
Mijn angst werd natuurlijk keiharde realiteit, want we hadden onze handen goed vol met die twee kleine baby’tjes erbij. En de kleuter, zij ontpopte tot een fiere grote zus.
Een rol die haar als gegoten zit, alsof het altijd zo heeft moeten zijn.
Op dagen dat de tweeling weer veel van onze aandacht heeft opgeëist en we amper met haar hebben kunnen spelen of knuffelen, voel ik me zo schuldig wanneer ik haar in bed stop en de dag omgevlogen is zonder exclusief momentje voor haar. Of wanneer ik zelf zo overprikkeld ben dat ik te weinig geduld en ruimte heb om haar emoties op te vangen en haar noden te beantwoorden, doet mijn moederhart pijn.
Maar dan ineens, out of the blue, draait ze zich naar mij toe en vertrouwt ze mij toe: "Mama, wat ben ik blij dat de baby's uit jouw buik zijn gekomen." En dan schieten de tranen in mijn ogen. Wat fier ben ik op die prachtige grote zus die mijn dochter is.
Geboren om een zorgende, lieve en behulpzame grote zus te zijn. Maar dat schuldgevoel blijft bij mij met momenten de kop opsteken.
Bedankt Kimberley voor je eerlijkheid!
Iedere mama heeft wel eens schuldgevoelens. Lieve mama's, jullie voelen dit niet alleen.
Wil jij ook jouw verhaal delen? Neem gerust contact op via mom.and.beyond@outlook.com. Ik wil niet alleen mijn verhaal bespreekbaar maken, maar ook dat van alle andere mama's. Laten we er samen voor zorgen dat mama’s zich niet alleen voelen, door middel van onze verhalen te delen.
