22 mei - De dag waar ik zo tegenop keek!
Mijn dochtertje haar eerste schooldag.
Mensen rondom mij waren super enthousiast: ze is er klaar voor! Ze gaat dat zo leuk vinden, met de andere kindjes spelen. Ze gaat er zoveel leren, ….
Maar ik, ik was er ziek van!
Ik kijk met een dubbel gevoel terug naar mijn eigen schooltijd. En die angst, dat verdriet, dat kwam weer helemaal terug! Al maanden van tevoren functioneerde ik niet meer zoals het moest. Er zat ‘iets’ op me. Ik dacht in eerste instantie dat er medisch iets niets oké was. Verschillende doktersafspraken passeerden en er was geen medische oorzaak voor mijn klachten. ‘Kan het stress zijn?’: vroeg de dokter. Ik zei: ‘Vast wel!’ Maar ik stond nog niet stil bij het schoolgebeuren. Het leek nog een ver van mijn bed show!
Ik was mij al maanden aan het voorbereiden voor de grote dag: schooltasje kopen, turnschoentjes, drinkbus, brooddoosje, naamstickers , ... Alles was tot in de puntjes voorbereid en daar was ik zo blij om!
Ik had verschillende gesprekken met mensen die mijn angsten kende. Ze gaven me tips en stelde mij gerust door de dingen die ze zeiden.
Ik merkte dat ik twee weken voor de grote dag rustiger werd. Mijn dochtertje vertelde veel over haar juf en ik had dus het gevoel dat ze benieuwd was en er naar uit keek. Ik kon het al een beetje loslaten.
Zondag 21 mei -
Bedtijd. Ze ging op tijd naar haar bedje zodat ze fit was voor de volgende dag. Toen ze sliep, checkte ik nog eens alles (wat al twee dagen uitgestald lag op de tafel). Zodat ze zeker alles mee had. Alles was in orde en ik was gerust!
Maandag 22 mei, de grote dag -
Ik had slecht geslapen, maar dat was te denken! Onze mini gelukkig niet. Ze sliep fijn tot ik haar wakker maakte. Ik maakte haar klaar en vertelde nog wat over de juf en de kindjes.
Daar gingen we dan, samen met papa naar school. Mijn zus en haar kinderen stonden ons al op te wachten. Ze namen haar bij een handje en liepen vrolijk de schoolpoort binnen! Oef, dit had ik echt niet verwacht!
Maar dan, de dag erna. De dag waar ik precies nog wat meer schrik voor had want dan wist ze wat het was. Er vloeide wat traantjes. Ik vond het heel moeilijk om haar op deze manier achter te laten.
De volgende dagen liepen moeilijk, maar ik zette door. Ik hield het afscheid kort en de neefjes namen haar onder hun vleugels. Mijn zus belde me telkens om mij nog een laatste update te geven. En dat was vaak: ‘Ze huilde al niet meer toen ik vertrok.’ Gelukkig! De eerste week zat er op!
Toen kwam het verlengde weekend.
Dat verlengde weekend, daar was ik wat bang voor. Maar het ging die dinsdag verbazend goed. Een paar kleine traantjes en ze was weer vertrokken. En de dag nadien, ging het zonder traantjes. Oef!
Ik ben zo trots. Trots op haar. Trots op ons.
Ik blijf het evenzeer moeilijk vinden. Maar het idee dat ze het daar leuk heeft en met fijne verhalen thuis komt, daar sus ik me mee!
Wil jij ook jouw verhaal delen? Neem gerust contact op via mom.and.beyond@outlook.com. Ik wil niet alleen mijn verhaal bespreekbaar maken, maar ook dat van alle andere mama's. Laten we er samen voor zorgen dat mama’s zich niet alleen voelen, door middel van onze verhalen te delen.
