Ik zag er gelukkig uit, maar zo voelde ik mij niet. Ik hield mijn masker op, in bijzijn van anderen.
Ik zocht professionele hulp en ging opzoek naar iemand die mijn gedachten begreep. Ik ben daarvoor nog steeds trots op mezelf, dat ik de stap heb durven zetten. Dit heeft mij gevormd tot de mama die ik nu ben.
Toch was het geen gemakkelijk proces.
Ik moest mijn moed bijeenrapen om de telefoon te nemen en mijn huisdokter te contacteren. Ook wanneer ik contact zocht met een psychologenpraktijk. Om daarna nogmaals mijn verhaal te doen tijdens het eerste kennismakingsgesprek.
Maanden zat ik alleen met een schuldgevoel en negatieve gedachten. Plots wisten het een handvol mensen en kreeg ik de stempel van een postnatale depressie.
